Eflatun'a iki soru sormuslar.

Birincisi ; "Insanoglunun sizi en çok sasirtan davranislari nedir ? "
Eflatun tek tek siralamis :

- Çocukluktan sikilirlar ve büyümek için acele ederler. Ne var ki çocukluklarini özlerler...
- Para kazanmak için sagliklarini yitirirler. Ama sagliklarini geri almak için de para öderler...
- Yarindan endise ederken bugünü unuturlar.Dolayisiyla ne bugünü ne de yarini yasarlar...
- Hiç ölmeyecek gibi yasarlar. Ancak hiç yasamamis gibi ölürler...

 

Sira gelmis ikinci soruya ; "Peki sen ne öneriyorsun?"

Bilge yine siralamis ;

- Kimseye kendinizi "sevdirmeye" kalkmayin! Yapilmasi gereken tek sey, sadece kendinizi "sevilmeye" birakmaktir...
- Önemli olan; hayatta "en çok seye sahip olmak" degil, "en az seye ihtiyaç duymaktir"..

KÜÇÜK KIZ, kendini bildiği günden beri annesinden büyük bir şefkat görmüş ve ondan duyduğu sözlerle, pamuk prensesten daha güzel olduğuna inanmıştı.

Ona göre, nur yüzlü ve badem gözlüydü. Bir tanecik yavrusuydu her zaman. Ama ilk okula başlayınca işler değişti. Arkadaşları, onun
hiçde güzel olmadığını, hatta çirkin bile sayıldığını söylemekteydi.

Küçük kız, ilk önceleri onlara inanmadı. Çünkü herkes birbirini kıskanıyordu. Ama bir kaç yıl içinde gerçeklerle yüzleşti.
Annesinin bir pamuğa benzettiği yüzü, çiçek bozuğu bir cilde sahipti.

"Badem" dediği gözleri ise şaşıydı. Vücudu da bir serviyi andırmıyordu. Demek ki annesi onu aldatmış ve yıllar yılı çekinmeden yalan söylemişti.......

Genç kızın anne sevgisi, kısa bir süre sonra nefrete dönüştü. Evlenme çağına gelmiş olmasına rağmen yüzüne bakan yoktu. Üstelik de gözleri, bütün tedavilere rağmen düzelmiyordu.

Genç kız, doktorların gizlice yaptığı konuşmalardan kör olacağını anladığında çılgına döndü ve kendisini hâlâ çocukluk yıllarındaki ifadelerle seven annesinin bu yalanlarına dayanamayıp evi terk etmeye karar verdi.

Fakat annesi, uzak bir yerde iş bulduğunu söyleyerek ondan önce davrandı. Ve kazandığı paraları bir akrabasına gönderip, kızına bakmasını rica etti.

Genç kız bir süre sonra görmez oldu. Karanlık dünyasıyla baş başaydı.
Bu arada annesini hiç merak etmiyordu. Yalancıydı annesi, ölse bile bir kayıp sayılmazdı.
Bir gün doktorlar, uygun bir çift göz bulduklarını söyleyerek kızı ameliyat
ettiler. Ancak o, gözünü açtığında yine aynı yüzü görmekten korkuyordu.
Fakat kör olmak zordu. En azından kimseye yük olmazdı. Genç kız, ameliyat sonunda aynaya baktığında, müthiş bir çığlık attı.
Karşısında bir dünya güzeli vardı. Gerçekten de harika bir kızdı gördüğü.

Yüzündeki bozukluklar tamamen kaybolmuştu. Çok kemerli olan burnu düzelmiş, kepçe kulakları normale dönmüş ve yaban otlarını andıran saçları, dalga dalga olmuştu.
Genç kız, yanındaki yaşlı doktora sevinçle sarılarak

- Sanki yeniden dünyaya geldim!. dedi. Yüzümde hiçbir çirkinlik kalmamış.
Estetik ameliyatı siz mi yaptınız?
Yaşlı doktor
- Böyle bir ameliyat yapmadık kızım!. diye gülümsedi.

Annenin bağışladığı gözleri taktık. Sen, O' nun gözünden gördün kendini!..

Anlamsız bir gayret bir çaba içindeyim birşeyler için uğraşıyorum yıllardır böyle ama ne için uğraştığıma gelince hep kocaman bir boşluk içinde buldum kendimi,tam tuttum derken elinden, kaçırdım hayatı aslında ona uzanmaktan yetişmekten en azından yetişeceğimi ummaktan bıkmadım hiç, kovaladım ama o kaçmaktan bıkmadı kimi zaman ucundan kaçırdım bazen göremedim bile arkasını...Yoruldum o kadar yoruldum ki yapamayacağım gibime geliyor bazen ama bi şekilde doğruluyorum ellerimin kanamasına aldırmadan o kadar derinden saplandığımı hissediyorum ki bazen hani çıkmak için çırpınsam daha fazla batacakmışım gibime geliyor.Sözde cesuruz,güçlüyüz,savaşırız hayatla sonuna kadar değil mi?Ama başımızı alıp gitmek istemiyor muyuz?Sorumlulukların canı cehenneme.Bitirilmesi gereken bir üniversite,alınması gereken bir diploma için mi savaşıyoruz hayatla.Bugüne kadar hep böyle kandırılmadık mı taa liseden beri gençliğimizi bile doğru düzgün yaşayamadık hep çalışmaya ittiler bizi sorumluluklarınız var sizin dediler küçücük kalplerimize,beyinlerimize hükmettiler.Pekala şimdi değişen nedir?Hiç birşey yine sorumluluklarımız var yine en güzel yaşlarımızı çalıyolar bizden tekrar mı yaşayacağız 21'i 22'yi tekrar böylesine sevebilecek böylesine gülüp,duyguları böylesine yoğun yaşayabileceğimiz bir yaş olacak mı?Bence hayır ve de öylesine berbat bir sistemin içinde yok oluyoruz ki.Bunun bedelini yavaş yavaş ağır ağır kendimizden ödüyoruz.Şu üniversite hayatının sonunda nasıl birer birey olacağımız çok meçhul.Üzülüyorum neye en çok da başımı alıp gitsem,gitsem bir liman şehrine şarabım,ruhum derken delicesine; ellerim,kollarım bağlı hiç bir yere gidemeyişim kahrediyor beni...O kadar uzak ki diyorum sen otur dersini çalış,finallerin var daha.Hiç bir şeyin bedeli ödenmiyormuş,bitmiyor çünkü doğarken o kadar büyük bir borçla gelmişiz ki sanki ruhunu emiyor insanın korkuyorum bu yüzden.Ama kaybettiğimi de düşünmüyor değilim duygularım mı köreldi diyorum bazen kendi kendime.Bildiğim tek şey var artık hayatı umursamadığım...

Gökte bir yıldız kaydığını gördüğünde Kendin için dileyebileceğin hiçbir şey yoksa Ya mutlu olmak için her şeye sahipsindir hayatta Ya da tamamen ümitsiz... ... Bir ayağın dışarı sarkmış yatarken hamakta Düşünürken dünya meselelerini, ya da hiç tanımadığın birisini, Parmağının ucunu bile kıpırdatmak gelmiyorsa içinden Ya ümitsiz bir özlemdir yaptıkların Ya da palavra...

Asil eksiklik, eksik oldugumuzu

dusunmekti

>Asil eksiklik,

careyi baskasinda aramakti.

>Hayatin matematigi farkli; iki

yarimi toplayinca bir etmiyor.

>insan tek basina mutsuzsa baska

biriyle de mutlu olamiyor.

>once

yalnizdik.

>9 ay boyunca

karanlik bir yerde disari cikmayi bekledik ve

dunyaya

aglayarak geldik. Pisman gibiydik. Ya da mecburen

gelmis gibi.

>Biraz

buyudukten sonra, kendimizi bildigimiz anda, icimizi

kemiren,

kalbimizi kurcalayan o tuhaf duyguyu hissettik:

Bir yerde bir eksik var.

>Korktuk. "Bunun sebebi ne?"
 diye

sorduk kendimize. Cevabi yapistirdik:

"Demek ki sahip

olmadigimiz bir seyler var. O yuzden

eksiklik

>hissediyoruz."

>Peki, neye sahip olmamiz

gerekiyor?

>cocukken,

"yasimiz kucuk" diye dusunduk. Her  istedigimizi

yapamiyoruz.

Kurallar, yasaklar var. Buyuyunce her sey yoluna

girecek.

>Buyudukce Bir

sey degismedi. Yine huzursuzduk. icimizden bir ses

ayni

sozcukleri fisildiyordu: "Bir eksik

var."

>Kafamiz

karisti. Nasil kurtulacagiz bu igrenc duygudan? Nasil gececek

bu?

>Aklimiza yeni

cevaplar geldi: Okulu bitirince gececek. Ise

girince

gececek. Para kazaninca gececek. Tatile gidince

gececek.

>Okulu

bitirdik. Diploma aldik. ise girdik. Kartvizit aldik.

Calistik.

Para kazandik. Tasindik. Araba aldik. Calistik.

Eve yeni esyalar aldik.

Tatile gittik. Dans ettik. Terfi

ettik. Kartviziti degistirdik. Daha cok

calistik. Daha cok

para kazandik.Calistik.Calistik.

>Gecmedi. "Bir yerde bir eksik

var" hissi, hala orada duruyordu.

>Bu sefer de "Sevgilimiz olunca

gececek" dedik. "Yalnizligimiz sona

erince bu illetten

kurtulacagiz." Beklemeye basladik.

>Derken, biri cikti karsimiza.

asik olduk. Ve aninda baska biri olduk.

Daha guclu, daha

guzel, daha akilli biri. Hesap cuzdanlari,

kartvizitler,

hatta ilaclar bile boyle hissetmemizi

saglamamisti.

>Sevgilimizin gozlerinde, daha

once bize verilmemis kadar buyuk sevgi

ve hayranlik

gorduk. Sevgilimizin gozlerinde Tanri' yi gorduk.

Isigi

gorduk. "Tunelin ucundaki isik bu olmali" diye

dusunduk "kurtulduk."

>Sonra bir gun, daha dun bize deli

gibi asik olan insan cekip

gidiverdi. Ya da artik eskisi

gibi sevmedigini soyledi. Ya da baska birine

asik oldugunu

soyledi. Ya da daha kotusu, baska birine asik oldu

ama

soylemedi. Telefonu acmamasindan, elimizi

tutmamasindan, sevismemesine

bahane bulmak zorunda kalmamak

icin biz uyuduktan sonra yataga gelmesinden

anladik, bir

terslik oldugunu. Belki de sevmekten vazgecen veya terk

eden

sevgilimiz degildi, bizdik. Fark

etmez.

>Sonucta ask

bitti. 

>Simdi her yer

bombos. Simdi tekrar yalniziz. Basladigimiz yere

donduk.

>Yillarca

ugrastik, eksigin ne oldugunu bulamadik. Halbuki her

seyi

denedik, her yere

baktik.

>oyle

mi?

>Bakmadigimiz

bir yer kaldi. Icimize bakmadik.

>Eksik parcayi disarda aradik ama

icimizde sakli olabilecegini akil

etmedik.

Birilerini sevdik, birileri bizi sevsin diye ugrastik

ama

kendimizi sevmedik.

>Sasiracak bir sey yok, tabi ki

sevmedik. Kendimizi sevsek bu kadar

kosturur muyduk?

Canimiz yanmasin diye duvarlarin ardina saklanir

miydik?

Kendimizi bos sanip doldurmaya ugrasir miydik?

Terk edilmekten korkar

miydik?

>Asil eksiklik, eksik oldugumuzu

dusunmekti. Asil eksiklik, careyi

baskasinda

aramakti. Hayatin matematigi farkli; iki yarimi toplayinca

bir

etmiyor. Insan tek basina mutsuzsa baska biriyle

de mutlu olamiyor.

>

>"Herkes beni sevsin" diye

ugrasinca kimse gercekten sevmiyor, herkes

sevgisine sart

koyuyor, sinir koyuyor. Oysa "kendime duydugum sevgi

bana

yeter" diye dusununce, kendimizi oldugumuz gibi

kabullenince yarim

tamamlaniyor. Her sey bir

oluyor.

>iste o zaman

perde aralaniyor. Aci diniyor.

>iste o zaman baska 'bir' iyle bir

araya gelerek, hesabin  kitabin,

korkunun kayginin

hukum surdugu sahte bir sevgi yerine, gercek bir

sevgi

>yaratilabiliyor.

 

>Sonsuz

Sevgilerimle..... 

 

Can DÜNDAR

  Bu hayata ilk kez geliyoruz ve yaşam konusunda hepimiz acemiyiz hatalar yapıyoruz işte bu ise en büyük hayat bilgisi bizim için ama hata yapmadan öğrenebilirmiyiz? ...
Hayat bilgisi deyince ilköğretimdeki ders geliyor insanın aklına ama... üniversite bitiyor yinede öğrencilerimize kendi ayakları üzerinde nasıl kalacağını anlatmıyoruz... Herşeyden önce bazı şeyler yaşanarak öğrenilir kişinin yaşaması gerekir ama biz yaşadıklarımızdan çıkardığımız dersi arkadaşlarla paylaşırsak onların en az zararla çıkmasını sağlarız ...
Ben bir kaç öneri yazayım ...
---Herşeyden önce kendi işini kendin halletmelisin (kurdun ensesi ondan kalın derler ) halledemiyorsan kendini rezil etme kalsın ...
---Bunalımdaysanız asla önemli kararlar almayın ... Önce mutlaka kendinizi bir toparlayın... Bunalımdan çıkmak uzun zaman alsa bile...
---Sırrınızı en iyi kim saklayabilir ;tabiki siz ,siz saklayamıyosanız kimseye bu yükü vermeyin zaten yüksünmez kimse... seve seve dinler...
---Severek işinize koşan birini görürseniz mutlaka düşünün ... Zira kurt kuzuya tilki tavuğa saldırır zevk alarak...
---KAVUŞMAK İSTİYORSANIZ ÇOK SEVMEYİN ... HERZAMAN HAYATINIZIN BAŞ ROLÜNDE SİZ OLUN... ZİRA YARATAN HAYATINIZIN BAŞROLÜNE BAŞKSINI ATAMANIZA ASLA İZİN VERMEZ ... ÖYLE OLSAYDI O KİŞİDEN İKİTANE YARATIRDI SİZ OLMAZDINIZ... YARATICININ YARATTIĞI SİZ KIYMETİNİZİ YARATANA SAYGILI OLMAK ADINA BİLİN... YOKSA ÖMÜR BOYU BİRİNİN ADINI SAYIKLAMAKLA CEZALANDIRILIRSINIZ ...
Yaşayarak öğrendiklerim yaşamadan öğrenmeniz dileğiyle ...

Dünyanın en ünlü kalp doktorlarından birinin arabası bozulmuş arabasını tamire götürmüş
tamirci arabanın kaputunu açmış ve doktora dönerek :size birşey soracağım demiş
nerdeyse ben ve siz aynı işleri yapıyoruz mesela ben şimdi itina ile kaputu açacağım bir bakışta
problemin nerede olduğunu anlayacağım,kapakçıkları temizleyeceğim
gerekirse kabloları,motor yağını değiştireceğim hatta çok gerekli ise motoru çıkartıp yerine
yenisini takacağım.söylesenize nasıl oluyorda siz milyon dolarlar kazınırken ben meteliğe kurşun
atıyorum.Bunun üzerine doktor tamircinin kulağına eğilmiş ve şöyle demiş
: "BUNLARIN HEPSİNİ MOTOR ÇALIŞIRKEN YAPMAYI DENESENİZE!.."